Το καφενείο του παππού και της γιαγιάς του Κωνσταντίνου (Ζάκου) έγινε ένα υπέροχο ταβερνάκι

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαΐου 2026

Στον ίδιο χώρο στο Φρέναρος, όπου εδώ και λίγες ημέρες άνοιξε η ταβέρνα «Από γενιά σε γενιά», από το 1986 μέχρι και πριν από μερικά χρόνια χτυπούσε η καρδιά του χωριού στο καφενείο του Ζάκου. Ένα σημείο συνάντησης γεμάτο φωνές, μυρωδιές από καφέ και απλά, καθημερινά πιάτα που έμεναν στη μνήμη σαν γεύση οικειότητας.

Σήμερα, ο Κωνσταντίνος Ζάκου (η 3η γενιά της οικογένειας) επιστρέφει στον ίδιο τόπο, όχι απλώς για να ανοίξει ξανά τις πόρτες του, αλλά για να ξαναζωντανέψει μνήμες. Τις δικές του, αφού εκεί πήγαινε καθημερινά μετά το σχολείο για να τον προσέχει η γιαγιά του, αλλά και τις μνήμες των ανθρώπων της περιοχής που έδιναν ραντεβού στο καφενείο για την καθημερινή τους έξοδο. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι οι μνήμες του παππού και της γιαγιάς του, που έδωσαν ζωή σε αυτόν τον χώρο με τον δικό τους απλό και αυθεντικό τρόπο, φτιάχνοντας ένα σημείο συνάντησης γεμάτο φιλοξενία και γεύσεις.

«Παρόλο που δεν είχε όνομα και ταμπέλα, όλοι έλεγαν “θα πάμε στον Ζάκο”», θυμάται. «Εκεί, πέρα από τα κλασικά του καφενείου, έβγαιναν και μεζεδάκια που έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη μου. Το σουβλάκι της γιαγιάς, το κυπριακό σάντουιτς, τα καραολιά, τα γλυτζιά, τα αφέλια, τα κολοκυθάκια με τα αυγά…».

Επιστρέφοντας στο χωριό του από την Ελλάδα, όπου έμεινε και εργάστηκε για 7 χρόνια, είχε ήδη μέσα του τη σκέψη να δώσει νέα ζωή στο παλιό καφενείο, χτίζοντας κάτι που να πατά γερά πάνω στο παλιό. Στις ρίζες του στο Φρέναρος, στις εικόνες από τη γιαγιά Αντρούλλα και τον παππού Δημήτρη που τον συνοδεύουν από τότε, αλλά και στην εμπειρία του. Στόχος του ήταν να μη χαθεί η ψυχή του χώρου. Να κρατηθεί η απλότητα του καφενείου, αλλά να συναντήσει τη γνώση και την εμπειρία ενός σύγχρονου μεζεδοπωλείου. Ένα πάντρεμα κυπριακής και ελληνικής κουζίνας, όπου να «παίζει» κυρίως με το κάρβουνο και την κατσαρόλα.

«Μεγάλωσαν πολλές οικογένειες εδώ», συνεχίζει. «Και προσπάθησα στο μενού να ενώσω τις εμπειρίες μου με τις γεύσεις και τις εικόνες που κουβαλώ από τότε».

Έτσι, 40 χρόνια μετά, στο τραπέζι επιστρέφουν πιάτα που θυμίζουν εκείνες τις εποχές, με μια πιο σύγχρονη ματιά: πόλιπιφ με αυγό, κολοκυθάκια με αυγά, αγρέλια, γλυτζιά. Δίπλα τους οι γνώριμες γεύσεις της σχάρας, σουβλάκι, σεφταλιές, χαλούμι, παϊδάκια, λουκάνικο και παστουρμάς. Και πιο πέρα πιο δημιουργικές προτάσεις όπως κρασάτος κόκορας με μακαρόνια και γραβιέρα, λεμονάτο κουνέλι και πούλλες με κολοκάσι.

Τα γλυκά αλλάζουν κάθε εβδομάδα, ανάλογα με την εποχή και τις σοδειές των παραγωγών, αφού όπως λέει ο Κωνσταντίνος «τίποτα δεν πάει χαμένο». Έτσι, πέρα από σιάμαλι με παγωτό και πουρέκια με πισιήα, μπορεί να βρει κανείς και πιο εποχιακές επιλογές με φρούτα όπως φράουλες ή καρπούζι το καλοκαίρι.

Σημαντικό κομμάτι του εγχειρήματος είναι και οι πρώτες ύλες. Πολλά προϊόντα έρχονται από τα χωράφια του παππού, που συνεχίζει να καλλιεργεί όπως παλιά: κραμπί, λάχανα, κολοκάσι, ντοματίνια, αγγουράκια, μαϊντανό, κρεμμυδάκια και κόλιανδρο. Τα υπόλοιπα στηρίζουν ντόπιους παραγωγούς: γιαούρτι από μικρή βιοτεχνία στο Παραλίμνι, ψωμί και πίτες από εργαστήρι στο Λιοπέτρι, ενώ τα κρέατα είναι πάντα φρέσκα ημέρας.

Τέλος, μία φορά την εβδομάδα ο χώρος θα γεμίζει και με live μουσική.

(99520280) Κυριάκου Μάτση 1, Φρέναρος, επ. Αμμοχώστου. Δ-Σ 15.00 (για ποτό) | 17.00-22.00 (κουζίνα).

View this post on Instagram

A post shared by Από γενιά σε γενιά. (@apogeniasegenia)